W porównaniu z sąsiadującymi nizinami, góry mają odmienny świat roślin i zwierząt. Klimat w górach charakteryzuje się większymi opadami, niższą temperaturą, obniżającą się wraz ze wzrostem wysokości n.p.m. Wskutek tego roślinność górska ma układ piętrowy. Piętrowość jest jedną z właściwości środowiska przyrodniczego w górach, polegającą na stopniowym zmienianiu się jego cech, wraz ze wzrostem wysokości bezwzględnej (n.p.m.). Pojęcie piętrowości dotyczy zarówno zmienności całego środowiska, jak i niektórych komponentów środowiska (klimatu, roślinności, gleb, świata zwierzęcego), a także pojedynczych cech (piętrowość opadów, piętrowość procesów morfogenetycznych itp.). Piętrowość wyraża się w postaci występowania w górach (jednego na drugim) kolejnych pięter, z których każde cechuje się odrębnym od innych charakterem środowiska. Piętra te częściowo odpowiadają strefom krajobrazowym na kuli ziemskiej.
Piętrowość wynika przede wszystkim ze zmienności cech klimatycznych - temperatury, opadów i innych (piętra klimatyczne), do których nawiązują pozostałe elementy środowiska. Najbardziej dostrzegalna jest piętrowość roślinna.

Układ roślinności w obszarach górskich związany jest ze zmianą klimatu w miarę wzrostu wysokości n.p.m.
Zasadniczo wyróżnia się:
- piętro podgórza
- piętro górskie (dzielone niekiedy na niższe i wyższe)
- piętro subalpejskie
- piętro alpejskie
- piętro niwalne
Każdemu z tych pięter odpowiada właściwy mu typ roślinności.